| تبليغات | X |
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
اون نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست
نمي گم داري مي گردي دنبال يه عشق تازه
اما كوله بارو بستي در به روي كوچه بازه
تو ميري من نمي دونم كه گناه من چي بوده
اما هر دليلي باشه واسه رفتن تو زوده
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري
ديگه دستاتو ندارم ديگه چشمات مال من نيست
اون نگاه جستجو گر اين روزا دنبال من نيست
چي بگم من از درونم تو همه چي رو مي دوني
همه حيرتم از اينه چرا پيشم نمي موني
من هنوزم نمي دونم تو مسافر كجايي
نمي دونم كجا ميري توي قرن بي وفايي
توي قلبت جايي واسم نيست نمي گم كسي رو داري
اما ديگه باورم شد كه مي خواي تنهام بذاري...
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم فروردین 1387ساعت 19:41 توسط پسر جنوبی |
خوشبختي را ديروز به حراج گذاشتند حيف من زاده ي امروزم. خدايا جهنمت فرداست پس چرا امروز مي سوزم
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم دی 1386ساعت 18:23 توسط پسر جنوبی
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 0:18 توسط پسر جنوبی |
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم دی 1386ساعت 0:28 توسط پسر جنوبی |
مي روداين لحظه هاعمركوتاه مي گذرد روزهاي من همچوشب سردوسياه مي گذرد هرگزاين آشفتگي نمي رود ازتن من عمرمن بيهوده و پراز گناه مي گذرد همچنان شبانه روزباغصه ها سرمي كنم هرشب بربالين خودچشمان خودترمي كنم من عمركوتاه خود را باعذاب سركرده ام بارویاي خوشبختي شبها به خواب سركرده ام زيراين آفتاب غم درشوره زار حسرتم نيمه جون باپاي سست روياي آب سركرده ام همچنان شبانه روزباغصه ها سرمي كنم هرشب بربالين خودچشمان خودترمي كنم زندگي آسودگي درذات تو هرگزنبود فكرنكن بدون عشق اين دل من عاجزنبود ميدونم من لايق خوشبختيهانبوده ام اي دنيامهر توهيچگاه بر دلم بارز نبود همچنان شبانه روزباغصه ها سرمي كنم هرشب بربالين خودچشمان خودترمي كنم دنيا جزآشفتگي چيزي كه ازمن نمانده برتنم جزكوفتگي درخود شكستن نمانده شايداين لحظه هاهم نويدپايان باشند شايد چيزي به وقت درخاك شدن نمانده همچنان شبانه روزباغصه ها سرمي كنم هرشب بربالين خودچشمان خودترمي كنم 
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم دی 1386ساعت 23:47 توسط پسر جنوبی |
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم دی 1386ساعت 13:44 توسط پسر جنوبی |
آخي كوكوكو تو چرا نالي شب و روز هيچ جا بندر نابو ، هيچ جا بندر نابو ، هيچ جا بندر نابو
برادر باخته اي آخي چه دلسوز
نه برادر باختمو نه خويش دلسوز
آخ من از شانس كجم نالم شب و روز
هرجا رفتم، هرجا اُمدي، هركجا نگاه مك
ذره اي از آشنايي با جون و دل صدا مكه
هرجاي دنيا كه رفتم اُمدي كه جاي مه نهه
گرچه دنياشون قشنگه ولي دنياي مه نهه
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
جلويل خوسي بي بي، بوي خاك و عود و گشته
سر رو پا بپ كه با قليون خسته رو گفار انشته
فصل گارمزنگي و انبا، خش خشون هيش و شروند
سوز شعر خالو قنبر كه دل و جون شبرشته
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
تو اگه خوب يا بدي خاك تو سرمه ي چشومن
هركه و هرجا بشم اسم تو ورد لبومن
همه جاي اي دنيا به يه گوشَت نارست بندرم رو خو مچرخون از اي چوك بي كَست
همه جاي اي دنيا به يه گوشَت نارست
بندرم رو خو مچرخون از اي چوك بي كَست
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
آخرش خوب اُمدنست كه ديريا آخر نابو
هيچ كسي بندري و هيچ جا بندر نابو
هيچ جا بندر نابو ، هيچ جا بندر نابو ، هيچ جا بندر نابو ،
+ نوشته شده در شنبه هفدهم آذر 1386ساعت 18:36 توسط پسر جنوبی |
یادته گفتی بهم تا شقایق هست زندگی باید کرد نیستی تا ببینی که شقایق هم مرد دیگه با چه چیزی کسی رو دلخوش کرد یادته گفتی به من اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا تا مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو اومدم آهسته نرمتر از یک پر قو خسته از دوری راه خسته و چشم به راه یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار فکر کنم شدم دچار تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه آره تنها باشه یار غم ها باشه یادته میگفتی گاه گاهی قفسی میسازم میفروشم به شما تا به آواز شقایق که در آن زندانی ست دل تنهایی تان تازه شود دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه نیست که تازگی بده به این دل تنهایی من پس کجاست اون قفس شقایقت؟ منو با خودت ببر به قایقت راست میگفتی کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود کاشکی دلشون شیدا بود من به دنبال یه چیز بهترینم تو خودت گفتی بهم
+ نوشته شده در شنبه هفدهم آذر 1386ساعت 18:3 توسط پسر جنوبی |
بسان رهنوردانی كه در افسانه ها گویند مهدی اخوان ثالث
گرفته كولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می كنیم آغاز
سه ره پیداست
نوشته بر سر هر یك به سنگ اندر
حدیثی كه اش نمی خوانی بر آن دیگر
نخستین : راه نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر : راه نيمش ننگ ، نیمش نام
اگر سر بر كنی غوغا ، و گر دم در كشی آرام
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی كه می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر كجا آیا همین رنگ است ؟
تو دانی كاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم
كه می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
و می رقصید دست افشان و پاكوبان بسان دختر كولی
و اكنون می زند با ساغر مك نیس یا نیما
و فردا نیز خواهد زد به جام هر كه بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی خداوندی ست
كه با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاك افتند
بهل كاین آسمان پاك
چرا گاه كسانی چون مسیح و دیگران باشد
كه زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند كآن خوبان
پدرشان كیست ؟
و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی كه دیدارش
بسان شعله ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
نه این خونی كه دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو كرم نیمه جانی بی سر و بی دم
كه از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
كشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار
به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
كسی اینجاست ؟
هلا ! من با شمایم ، های ! ... می پرسم كسی اینجاست ؟
كسی اینجا پیام آورد ؟
نگاهی ، یا كه لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه مرده ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول وبا سحر نزدیك و دستش گرم كار مرگ
وز آن سو می رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی كه نوشد از هوای تازه ی آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی كه می خواند
جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادكش فریاد
وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی كسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار
كسی اینجاست ؟
و می بیند همان شمع و همان نجواست
كه می گوید بمان اینجا ؟
كه پرسی همچو آن پیر به درد آلوده ی مهجور
خدایا به كجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
كجا ؟ هر جا كه پیش آید
بدانجایی كه می گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
كجا ؟ هر جا كه پیش آید
به آنجایی كه می گویند
چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
كه دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی كه می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید كرد رنج آبیاری كردن باغی كز آن گل كاغذین روید ؟
به آنجایی كه می گویند روزی دختری بوده ست
كه مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
نه چون مرگ من و تو ، مرگ پاك دیگری بوده ست
كجا ؟ هر جا كه اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عمر با تازيانه شوم و بی رحم خشایرشاه
زند دیوانه وار ، اما نه بر دریا
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
به زنده ی تو ، به مرده ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی كه نه كس كشته ، ندروده
به سوی سرزمینهایی كه در آن هر چه بینی بكر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
كه چونین پاك و پاكیزه ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
كه نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیكران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون كل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
كه باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلكنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 12:44 توسط پسر جنوبی |
ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه ام از عطر تو سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید ها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست
ای دلتنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش ‚ نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن…
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه بازارها
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگیست
چلچراغی در سکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم ‚ من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود؟
در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود؟
این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش و این آوازها؟
ای نگاهت لای لایی سحر بار
گاهواره کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیا های من
ای مرا با شعور شعر آمیخته
این همه آتش به شعرم ریخته
چون تب عشقم چنین افروختی
لا جرم شعرم به آتش سوختی
(فروغ فرخزاد)
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 12:52 توسط پسر جنوبی |
+ نوشته شده در جمعه سیزدهم مهر 1386ساعت 17:9 توسط پسر جنوبی |
| ||||||
